Een scherp onderwerp, maar het mag schijnbaar. Ik las zojuist een artikel op de telegraaf http://www.telegraaf.nl/binnenland/5944077/__Zwartspaarder_biecht_81_mln._op__.html wat gaat over zwart spaarders. Natuurlijk mag je geen geld achterhouden, maar ergens staat toch wel een heel gevoelig stukje tekst:
“Daarom wil hij snel de hand leggen op de gestolen cd-rom met Zwitserse bankrekeningen, die een onbekende man voor 2,5 miljoen euro aan Duitsland heeft aangeboden. De Duitse fiscus denkt zeker 100 miljoen euro terug te kunnen halen van Duitse zwartspaarders.”
Er is dus een gestolen CD-ROM, die schijnbaar gebruikt mag worden (heling?) bij het zoeken naar overtreders. Volgens mij is dit een stukje onrechtmatig verkregen bewijs. Mensen die dus ‘dingen’ stelen, en het vervolgens doorverkopen aan de staat die er (zoals altijd) aan wilt verdienen, krijgen een aai over de bol, maar als een zwerver een brood steelt omdat hij geen geld heeft, wordt ie opgesloten. Krom.
Ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe rechtmatig een gestolen CD-ROM Wel niet is, en hoe bevestigd wordt dat de gegevens op het gestolen medium wel waar zijn. Daarnaast ben ik benieuwd naar hoe het bankgeheim van Zwitserland hiermee omgaat, immers er is een overeenkomst met de rekeninghouder dat zijn gegevens geheim zijn (ga ik maar even vanuit) en die zijn nu bestolen door iemand, EN de staat.
Het biedt natuurlijk ook nog vragen over hoe dit soort dingen nu doorwerken; een kleine 70 jaar geleden speelden mensen informatie door in de hoop op een beter leven, of een stuk extra kaas, nu worden gestolen CD-ROM’s door verkocht aan overheden. Ik vraag mij dan af, wordt er zo niet aangewakkerd dat je een “big brother” cultuur krijgt zoals in 1984? Dat als er iets gebeurd, je dat meldt, en vervolgens de ander de dupe is. Je zou bijna denken dat wij onze eigen “controleer je buurman” cultuur aan het opbouwen zijn, hoe denkt de lezer hierover?!
